جمعه , آذر ۱ ۱۳۹۸
خانه / ماهنامه / تئاتر

تئاتر

گریه کردم برای خودم و تئاتر

احتمالاً در آخر پاییز ۱۳۸۱ بار ترافیکی شهر تهران کمتر بوده و حوصله‌ی جماعت مردم کمی بیشتر. مشغله و گرفتاری‌ها هم مقدارش نباید به اندازه‌ی این روزها بوده باشد، اما باز انگار گرفت‌وگیری بوده که نمی‌شده رودررو نشست و گفت و شنید که کار به نوشتن نامه‌ای از طرف من …

بیشتر بخوانید »

به میمون‌خانه خوش آمدید

عکسی مشهور، از یوجین اونیل، او را در روزهای آغازین فعالیتش در هیأت مردی نشان می‌دهد که خونسردانه از ساحل پرینستون به دریا خیره شده. اونیل در این عکس یونیفرم ملوانیِ آبی‌رنگِ کشبافی به تن دارد که به‌واسطه‌ی ارتقای درجه از ملوان ساده به ملوان ارشدِ خط کشتی کروز امریکا …

بیشتر بخوانید »

حکایت خرگوش و نسیم

«بنا به دلایلی تصمیم گرفتم که دیگر فارسی ننویسم.» این را نسیم سلیمان‌پور می‌گوید؛ نویسنده‌ای که اغراق نیست اگر او را مطرح‌ترین نمایشنامه‌نویس ایرانی در سطح جهان بدانیم. در زمان تحصیل در رشته‌ی طراحی صحنه در دانشگاه تهران فقط طراحی نمی‌کرد. پدرش نویسنده بود و او نیز، تحت‌تأثیر کار پدر، …

بیشتر بخوانید »

بی‌خطر باش

با نگاهی به پیشینه‌ی هنرهای نمایشی در ایران متوجه می‌شویم که در گذر زمان شیوه‌های گوناگونی از نمایش مبتنی بر باورهای قومی و دینی پدید آمده است. بدیهی است که این شیوه‌ها به سبب کارکرد، و هم‌چنین چرایی پیدایش، خارج از ضوابط اداری و به‌صورت هیأتی و خودجوش انجام می‌شده …

بیشتر بخوانید »

سعدی افشار، مَش اِسمال و ناگهان عباس نعلبندیان

بد نیست گاهی اوقات با زبان کسالت‌بار آمار دورانی را مرور کنیم؛ دورانی که تعداد دانشجویانش از ۲۴ هزار و ۸۸۵ نفر در ۱۳۴۲ به ۱۵۴ هزار و ۲۱۵ نفر در ۱۳۵۶ رسیده؛ دورانی که حتی سوادآموزان آن نیز از ۱۰ هزار و پانصد نفر در ۱۳۴۲ به ۶۹۱ هزار …

بیشتر بخوانید »